من هرگز اولین دوره فروش سهام اولیه خودم را فراموش نمی کنم. قدمت این ماجرا به دره سیلیکون باز می گردد: در ابتدا همه چیز خوب پیش می رفت . . . . . . تا جایی که یکدفعه خیلی از چیزها به هم ریخت. کسب و کار اولیه ما توسط یکی از غولهای بزرگ بازار سرمایه نابود شد و در واقع چیزی در دست ما باقی نماند که با آن قدرت ادامه و به اصطلاح سر و سامان دادن به مسائل پیش آمده را داشته باشیم. به هر حال همیشه زندگی بالا و پایین دارد. من همیشه یکی از طرفداران یادگیری از شکست های پیش آمده بوده ام، بنابراین در زمانی که بسیاری از هم کیشان من در پی صحبت کردن از موفقیت های بدست آورده خودشان هستند، من در سعی و تلاش برای کمک کردن به استارت آپ های مختلف برای جلوگیری از شکست و گذر از مرحله فعلی به مرحله ای دیگر هستم. من می گویم: “همیشه باید سعی و تلاش کرد” چرا که در زمانی که تعدادی از افراد می توانند به موفقیت برسند، در برابر کسانی هم هستند که در این راه ناموفق عمل می کنند و این قانون طبیعیت است. کارآفرینان آنها در خلاء زندگی می کنند. برای کارآفرینان تمرکز کردن و گم شدن در چشم انداز خود تا جایی که از محیط اطراف غافل شوند، بسیار سهل و آسان است. این دقیقا یکی از مزایای جذب سرمایه از شرکتهایی است که بازار هدف شما را بخوبی می شناسند: چرا که آنها بخوبی به شما بازخورد می دهند و استراتژی شما را ارزیابی می کنند. ایده آنها

بزرگترین چالش استارتاپها و كسب و كارهای نوپا این است كه بر این طرزفكر كه نباید فورا برندسازی كنند غلبه نمایند. حقیقت این است كه شما از لحظهای كه متولد میشوید و از لحظهای كه از مردم میخواهید از شما حمایت كنند در حال ساختن برند خود هستید. بسیاری از استارتاپها نمیتوانند تمام تواناییهای بالقوهی خود را شكوفا كنند، چون برای درك كامل معنای مهم برند خود و ارتباط با آن وقت نمیگذارند. در واقع بسیاری از آنها تمام تلاش خود را برای توسعهِی محصول به كار میگیرند، ولی خیلی طول میكشد تا به عنوان یك برند به آن فكر كنند. آنها مهمترین جزء ساخت یك برند(مبنای استراتژیك و جایگاهسازی) را نادیده گرفته و به راحتی از آن عبور میكنند. توسعهی یك برند در اصل دارای دو بخش است: استراتژی و طراحی. من به عنوان یك مشاور برندسازی كه با صدها كارآفرین كار كرده است متوجه شدم كه استارتاپهایی كه از مرحلهی توسعهی استراتژیك پریده و وارد مرحلهی طراحی شدهاند به مراتب نسبت به استارتاپهایی كه فرایند صحیح را طی میكنند وضعیت بدتری دارند. برندسازی، فرایندی است كه طی آن میتوانیم نقاط قوت و ضعف خود را شناسایی كنیم(قبل از پول درآوردن، باید دلیل ماندن خود در كسب و كار را درك كنیم). اگر مثل همهی كارآفرینهای دیگر میخواهید از دل و جان برای كسب و كار خود مایه بگذارید، باید هدف عمیقتری داشته باشید كه به شما

شايد مسخره كردن ايدههاي بد كار سادهاي باشد، ولي انتخاب زودهنگام ايدههاي خوب هم كار سادهاي نيست. با پرسوجو از سرمايهگذاران خطرپذير متوجه ميَشويد كه اكثر آنها ضرر كردهاند. يكي از دلايل اينكه سرمايهگذاران فرشتهخو ديگر زياد روي تيم بنيانگذار سرمايهگذاري نميكنند اين است كه تفكيك ايدههاي خوب از ايدههاي بد كار دشواري است. بدين ترتيب، آيا اصلا ايدهي اوليه براي موفقيت يك استارتاپ مهم است؟ تحقيقات نشان دادهاند كه با كيفيت ادراكشدهي يك ايدهي استارتاپ، ميتوان فقط موفقيت برخي بخشها را پيشبيني نمود. مثلا به نظر ميرسد ايدهي اوليهي استارتاپهاي علوم زيستي يا انرژي، مهمتر از ايدهي اوليهي محصولات مشتري يا محصولات نرمافزاري باشد. محققين، مجموعهدادهي 652 سرمايهگذار را كه تيمهاي بنيانگذار را به مربيان متصل ميكند مورد مطالعه قرار دادند. يكي از چيزهايي كه باعث جذابيت اين دادهها شده است، اين است كه مربيان چطور تيمهاي موردنظر خود را انتخاب ميكنند. مربيان بالقوه، يك خلاصهي استاندارد و عيني در مورد سرمايهگذاري پيشنهادي و اطلاعات خيلي محدودي در مورد تيم دريافت ميكنند. سپس با استفاده از همين خلاصهها و بدون ملاقات با كارآفرينان، بايد در مورد كار با يك سرمايهگذار تصميمگيري نمايند. به عبارت ديگر، تصميم آنها تقريبا به طور كامل به نظرشان در مورد ايدهي بالقوهي استارتا